Ośrodek Hipoterapii i Rehabilitacji dla Dzieci Niepełnosprawnych

Ośrodek umiejscowiony jest przy głównej trasie Piła - Trzcianka w malowniczym miejscu pośród sosnowych lasów, co gwarantuje czyste powietrze, pełny relaks, możliwość przeprowadzania zajęć terapeutycznych na  świeżym powietrzu, organizowanie pełnego niespodzianek życia popołudniowo – wieczornego dla wszystkich pensjonariuszy.

We wsi Stobno znajduje się stacja PKP i przystanek PKS co umożliwia pełną komunikację.

Ośrodek jest w pełni przystosowany dla osób niepełnosprawnych, także tych poruszających się na wózkach inwalidzkich (platforma schodowa, poręcze, podjazdy).

W naszym budynku znajduje się 20 pokoi noclegowych, z czego 16 posiada własną łazienkę przystosowaną dla osób niepełnosprawnych (poręcze, krzesełko prysznicowe). Na terenie całego Ośrodka działa bezprzewodowa sieć internetowa, prócz tego jest możliwość skorzystania ze stacjonarnego komputera.

Na przełomie roku 2011/2012 ośrodek został kapitalnie odremontowany. Wybudowano łącznik pomiędzy częścią mieszkalną a salą rehabilitacyjną, zamontowano trzy kominki (dwa z płaszczem wodnym), odświeżono wygląd krytej ujeżdżalni, „barku” do spotkań integracyjnych jak i każdy pokój mieszkalny, uruchomiono siłownię do użytku dla każdego chętnego mieszkańca.. Wygospodarowano miejsce na sześć gabinetów terapeutycznych, których prace budowlane są na ukończeniu.

Rehabilitacja w naszym Ośrodku

W związku z różnorodnością zaburzeń psychoruchowych dziecka, rehabilitacja jest trudna i wymaga indywidualnego podejścia do każdej osoby niepełnosprawnej. Istotne znaczenie ma wczesne zastosowanie odpowiedniej terapii psychoruchowej. Im dziecko jest młodsze, tym większe są szanse na poprawę jego stanu psychoruchowego.

Im bardziej systematyczne oddziaływania terapeutyczne o charakterze kompleksowego podejścia, tym większe szanse na pomyślne rezultaty dla rozwoju dziecka.

Koncentrując się na metodach terapeutycznych oraz innych czynnikach mających wpływ na skuteczność rehabilitacji dziecka, trzeba zwrócić uwagę na działania, które podejmuje psycholog czy pedagog w celu ograniczenia ujemnego wpływu chorób i dysfunkcji rozwojowych, oraz kształtowanie się osobowości dziecka, mających charakter psychoterapeutyczny lub stymulacyjno – korekcyjny. Działania psychoterapeutyczne są realizowane w bezpośrednim kontakcie z dzieckiem, są to  działania skierowane bezpośrednio na dziecko bądź też są skierowane na jego otoczenie. Pomoc stymulacyjno – korekcyjna ma zawsze charakter bezpośredni. Rozpoczęcie realizacji wszelkiego rodzaju działań skierowanych na dziecko poprzedza dokładna diagnoza i ocena jego rozwoju.

Postawienie diagnozy należy do lekarza pediatry, czasem neurologa i psychiatry, psychologa, a jeśli dziecko jest w wieku szkolnym – również do pedagoga. Ocena poziomu rozwoju powinna zawierać informacje dotyczące dojrzałości somatycznej i aktualnego stanu zdrowia dziecka, a dla dzieci niepełnosprawnych  również informację określającą stopień usprawnienia ruchowego oraz charakterystykę rozwoju psychicznego. Powinna ponadto uwzględniać opis środowiska, zwłaszcza stosunek rodziny do dziecka, a także analizę jego sytuacji szkolnej, czyli poziom opanowania wiadomości, trudności w realizacji programu, stosunki z grupą rówieśniczą.

Metody usprawniania ruchowego mają za zadanie usprawnienie zaburzonych funkcji ruchowych u dziecka, zwiększenie zakresów ruchu w stawach, polepszenie przyjmowania prawidłowej postawy ciała, czynności samoobsługowych jak również lokomocji.

Głównym celem metod jest odpowiednie przygotowanie dziecka niepełnosprawnego do samodzielnego życia.

Usprawnianie polega na systematycznym pobudzaniu psychoruchowego rozwoju dziecka w zakresie :

-          kontroli postawy i ruchów lokomocyjnych,

-          koordynacji wzrokowo – ruchowo – czuciowo – słuchowej, orientacji w czasie i przestrzeni oraz odczuwania własnego ciała,

-          życia emocjonalnego, rozwoju osobowości i kontaktów społecznych,

-          rozwoju mowy, porozumiewania się gestem, rysowania, pisania, czytania oraz pojęć o otaczającym świecie.